

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۲۱
من محو خدایم و خدا آن منست
هر سوش مجوئید که در جان منست
سلطان منم و غلط نمایم بشما
گویم که کسی هست که سلطان منست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به شدت در عشق و محبت خدا غرق شده و او را درون خود احساس میکند. او به شناخت عمیق خداوند میپردازد و بیان میکند که در واقع، خداوند سلطانی است که تمام هستی او را فراگرفته است. این بیان نشاندهندهٔ ارتباط عمیق و منحصر به فرد شاعر با معشوق الهیاش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
