

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۲۳
میگریم زار و یار گوید زرقست
چون زرق بود که دیده در خون غرقست
تو پنداری که هر دلی چون دل تست
نی نی صنما میان دلها فرقست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از غم و اشک خود حرف میزند و خود را در حال گریه میبیند. یار او گویی میگوید که این اشکها بیهوده و نمایشی است. اما شاعر به او یادآوری میکند که هر دل همچون دل او نیست و در دلها حالات و احساسات متفاوت وجود دارد. این تفاوت میان دلها نشاندهندهٔ عمق عشق و غم اوست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
