رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۲۵
مینال که آن ناله شنو همسایه است
مینال که بانک طفل مهر دایه است
هرچند که آن دایهٔ جان خودرایه است
مینال که ناله عشق را سرمایه است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به بیان حال و هوای عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. او ناله و فریاد ناشی از عشق را همچون ناله‌ای می‌داند که در دل هر انسانی طنین‌انداز است. این ناله‌ها به عنوان سرمایه‌ای ارزشمند و گرانبها در وجود انسان تلقی می‌شوند، حتی اگر رنج و درد به همراه داشته باشند. شاعر تأکید می‌کند که این احساسات عمیق و واقعی از جان و دل برمی‌خیزد و بخشی از تجربه‌ی زندگی است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.