

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۲۷
ناگه ز درم درآمد آن دلبر مست
جام می لعل نوش کرده بنشست
از دیدن و از گرفتن زلف چو شست
رویم همه چشم گشت و چشمم همه دست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از ورود ناگهانی دلبرش به خانه سخن میگوید که مست و شاداب است. او با نوشیدن جامی سرخ و زیبا در مجلسی مسحورکننده نشسته است. زیبایی دلبر و زلفهایش چنان او را جذب میکند که تمام توجهش معطوف به او شده و چشمش به دستهای او دوخته شده است. این تجربه احساسات عمیق و شگفتانگیزی را در شاعر به وجود میآورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
