

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳۸
هرچند که بار آن شترها شکر است
آن اشتر مست چشم او خود دگر است
چشمش مست است و او ز چشمش بتر است
او از مستی ز چشم خود بیخبر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط میان عشق و مستی میپردازد. او به شترهایی اشاره میکند که بار شیرینی دارند، اما خود شتر نیز در حال مستی به سر میبرد. این مستی در واقع به حال و هوای عاشقینی نسبت داده میشود که از شدت عشق و زیبایی محبوب خود غافلاند و در دنیای خاص خود غرق شدهاند. در نهایت، شاعری مست به چشم معشوق، بیخبر از دنیای اطرافش، به تصویر کشیده میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
