رباعی شمارهٔ ۴۴۰

هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست

گر تا به ابد خورند اینخوان برپاست

بر خوان ازل گرچه ز خلقان غوغاست

خوردند و خورند کم نشد خوان برجاست