

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵۲
یاری که به حسن از صفت افزونست
در خانه درآمد که دل تو چونست
او دامن خود کشان و دل میگفتش
دامن برکش که خانهٔ پرخونست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به یاری اشاره میکند که از زیباییهای بینظیری برخوردار است و به خانهای وارد میشود. او میپرسد حالت دل صاحب خانه چگونه است و در همین حال دامن خود را میکشد و از او میخواهد که دامنش را بالا بکشد، زیرا خانه پر از غم و درد است. این شعر بیانگر حالتی از عشق و درد در ارتباط با زیبایی و احساسات عمیق انسانی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
