

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۶۰
آبی که از این دیده چو خون میریزد
خونست بیا ببین که چون میریزد
پیداست که خون من چه برداشت کند
دل میخورد و دیده برون میریزد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از درد و اندوهی سخن میگوید که از چشمانش جاری میشود و این اشکها را به خون تشبیه میکند. او به عمق این احساس اشاره میکند که دلش در حال آسیبدیدن است و با این حال، اشکها به آرامی از چشمانش فرو میریزند. در حقیقت، این تصویرها نشاندهندهٔ دردی عمیق و تحملناپذیر درون او هستند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
