رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۹
دود دل ما نشان سودا‌ست دلا
و‌آن‌دود که از دل است، پیداست دلا
هر موج که می‌زند دل از خون ای دل
آن دل نبود مگر که دریا‌ست دلا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان حال و هوای دل پرداخته و آن را به دریا تشبیه می‌کند. دل را به عنوان منبعی پر از سودا و احساسات عمیق توصیف می‌کند که در آن، هر نوسان و آتش عشق همچون موج‌هایی از دریا ظاهر می‌شود. در واقع، شاعر از کشش‌ها و دردهای درون می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی عمق و وسعت وجود آدمی است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.