

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۹۲
آن کس که از آب و گل نگاری دارد
روزی به وصال او قراری دارد
ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شد
کو چون تو غریب شهریاری دارد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از زیبایی و جذابیت خاصی که شخصی دارد، سخن میگوید و او را نادرهای میداند که از بند آب و گل (جسم) فراتر رفته است. این فرد، نهتنها در دلها نفوذ دارد بلکه ویژگیهای خاصی دارد که او را از سایرین متمایز میکند. ارتباط با او به نوعی وعدهای از وصال و دوستی را به همراه دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
