رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۹۹
آن نزدیکی که دلستان را باشد
من ظن نبرم که نیز جان را باشد
والله نکنم یاد مر او را هرگز
زانروی که یاد غایبان را باشد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به نزدیکی و دوری انسان‌ها از یکدیگر و ارتباط روحی آن‌ها پرداخته است. او به نوعی از بی‌فکری و عدم توجه به یاد غایبان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در نزدیکی واقعی، یاد و خاطرۀ محبوب مهم‌تر از فاصله‌های فیزیکی است. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که هرگز یاد غایب را به خاطر این نزدیکی فراموش نخواهد کرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.