

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۰۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۰۱
آنها که بآتش خزان سوختهاند
وز لطف بهار چشمشان دوختهاند
اکنون همه را خلعت تو دوختهاند
شیوهگری و غنج درآموختهاند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان حال افرادی میپردازد که در فصل خزان، زندگی و شوق خود را از دست دادهاند و به لطف بهار امید بستهاند. اکنون این افراد به زیبایی و هنر شیوه گری و غنج آراسته شدهاند و به نوعی تجلی دوبارهای از زندگی و زیبایی را تجربه میکنند. شاعر از تغییر و تحول ناشی از لطافت بهار و تاثیر آن بر روح آدمی سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
