

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۰۷
آن یار که عقلها شکارش میشد
وان یار که کوه بیقرارش میشد
گفتم که سر زلف بریدی گفتا
بسیار سر اندر سر کارش میشد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف یاری میپردازد که برای عقلها و دلها بسیار جذاب و وسوسهانگیز است. او از زیبایی خاص این یار صحبت میکند که حتی کوه را به حالت بیقراری در میآورد. زمانی که شاعر از او میپرسد که چرا زلفش را برید، پاسخ میشنود که بسیاری قبل از او نیز گرفتار جذابیت این یار شدهاند. این شعر به زیبایی و تاثیر عمیق عشق و دلدادگی بر زندگی اشاره دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
