

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۵۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۵۸
ای عشق تُوَم انّ عذابی لشدید
ای عاشق تو به زخم تیغ تو شهید
شب آمد و جمله خلق را خواب ببرد
کو خواب من ای جان مگرش گرگ درید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شدت عشق و عذاب ناشی از آن اشاره میکند و میگوید عشقش به معشوق باعث شده تا مانند یک شهید از زخمهای او رنج ببرد. در حالی که شب فرارسیده و همه در خوابند، او به دنبال خوابش میگردد و حس میکند که این خواب توسط حیوانی خطرناک و درنده مورد تهدید قرار گرفته است. این احساس تنهایی و درد ناشی از عشق در ذهن او به تصویر کشیده میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
