

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۶۰
ای قوم که برتر از مه و مهتابید
از هستی آب و گل چرا؟ میتابید
ای اهل خرابات که در غرقابید
خیزید که روز است چرا؟ در خوابید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به اهل خرابات و جامعهای که غرق در دنیا است، خطاب میکند. او از آنان میخواهد که بیدار شوند و از خواب غفلت خارج شوند، چرا که در نور روز زندگی میکنند و باید از زیباییها و برتریهای خود آگاه باشند. با اشاره به عظمت و والاییِ این قوم، او تأکید میکند که نباید در ظواهر دنیایی غرق شوند و باید به خود بیایند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
