

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۶۲
ای مرغ عجب که صید تو شیرانند
گمگشتهٔ سودای تو جان سیرانند
خرم زی و آسوده که این شهر ز تو
زیران زبران و زبران زیرانند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به توصیف مرغی عجیب میپردازد که شکار شیران است و در حقیقت نمادی از روح انسانی است که در جستجوی معنا و حقیقت گم شده است. مولانا به مخاطب میگوید که در این دنیا، حتی انسانهایی که به ظاهر قوی و برترند، در جستجوی عشق و آرامش، همچون جان سیران، به دنبال آن مرغ خاص هستند. او تشویق میکند که با آرامش زندگی کند و از زیباییهای موجود بهرهمند شود، چرا که این شهر و زندگی به خاطر وجود تو و ذهنت شکل گرفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
