

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۳۳
جودت همه آن کند که دریا نکند
این دم کرمت وعده به فردا نکند
حاجت نبود از تو تقاضا کردن
کز شمس کسی نور تقاضا نکند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان مفهوم کرامت و بخشش میپردازد و میگوید که جود و بخشش واقعی در حقیقت از دریا نیز فراتر است. او تأکید میکند که نیازی به خواهش از خداوند نیست، زیرا نور و رحمت او به طور خودکار و بیدرخواست به بندگانش میرسد. در نهایت، شاعر با استفاده از نام شمس به معنای روشنایی اشاره میکند و میگوید که از کسی مثل او نمیتوان درخواست کرد، چرا که نورش همواره جاری است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
