

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۵۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۵۴
خوش عادت خوش خو که محمد دارد
ما را شب تیره بینوا نگذارد
بنوازد آن رباب را تا به سحر
ور خواب آید گلوش را بفشارد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف ویژگیهای پیامبر اسلام، محمد، میپردازد و تأکید میکند که زندگی و سرنوشت انسانهای بینوا در شبهای تیره تحت حمایت او قرار دارد. او درخواست میکند که تا سحر، صدای دلنشین موسیقی به گوش برسد تا همگان از غم و اندوه رهایی یابند و در صورت خواب آلودگی، صدای رباب مجدداً بیدارشان کند. این شعر فضایی از امید و نور را در دل تاریکیها مینمایاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
