

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۶۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶۳
در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید
از حال بهشتیان مرا ننگ آید
گوئیکه به صحرای بهشتم ببرند
صحرای بهشت بر دلم تنگ آید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و زیبایی معشوق اشاره میکند و بیان میکند که اگر زلف معشوق در دستان او باشد، حتی عذاب دوزخ هم برایش قابل تحمل است. در عین حال، اگر او را به بهشت ببرند، احساس تنگی و ناخرسندی در دلش خواهد بود. این احساسات نشاندهندهٔ عمیقترین عشق و وابستگی او به معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
