

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۹۴
دل داد مرا که دلستان را بزدم
آن را که نواختم همان را بزدم
جانیکه بر آن زندهام و خندانم
دیوانه شدم چنانکه جان را بزدم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و شوق شدیدش به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که دلش را به خاطر معشوق باخته و از سر عشق در عواطفش غرق شده است. او از احساسی دیوانهوار میگوید که به واسطهٔ عشق به جانش در زندگی رنگ و لطافت میبخشد. در نهایت، اشاره میکند که محبت به معشوق چنان او را تحت تأثیر قرار داده که گویی خود را فدای آن عشق کرده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
