

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۰۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۰۶
دی چشم تو رای سحر مطلق میزد
روی تو ره گنبد از رق میزد
تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف
جان بر صفت ذره معلق میزد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از زیبایی و جذبه چشم و روی معشوق صحبت میکند. او میگوید که این زیبایی به قدری سحرآمیز است که تمام راهها را میسازد و نیروی عشق را به جان او القا میکند. همچنین، سایه زلف معشوق به مانند آفتاب است که جان شاعر را در حالت تعلیق و حیرت نگهداشته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
