

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۱۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۱۵
روزیکه بود دلت ز جان پر از درد
شکرانه هزاران جان فدا باید کرد
کاندر ره عشق و عاشقی ای سره مرد
بیشکر قفای نیکوان نتوان کرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به لحظهای اشاره میکند که دل از درد پر شده و بر این اساس بر ارزش شکرگزاری تأکید میکند. او میگوید در مسیر عشق و عاشقی، شخصی که با فهم و درک عمیق باشد، باید به خاطر همگان و بهویژه نیکان، قدردانی و شکرگزاری کند. این رباعی تأکید دارد که عشق نیازمند فداکاری و احترام به دیگران است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
