

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۳۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۳۷
شاد آنکه ز دور ما یار ما بنماید
چون بچهٔ خرد آستین برخاید
چون دید مرا کنار را بگشاید
چون باز جهد مرغ دلم برباید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از شادابی و خوشحالی ناشی از دیدار یار صحبت میکند. او لحظهای را توصیف میکند که مانند کودک کوچک، آستینش را بالا میزند و به سوی شاعر میآید. این دیدار برای شاعر امیدبخش است و باعث میشود که دلش سرشار از شوق و اشتیاق شود. در نهایت، شاعر احساس میکند که این نزدیکی و شوق، دل او را به پرواز درمیآورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
