

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۴۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۴۵
شور آوردم که گاو گردون نکشد
دیوانگیی که صد چو مجنون نکشد
هم من بکشم که شور تو جان منست
جان خود را بگو کسی چون نکشد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از شدت عشق و شوری که در دل دارد سخن میگوید و به نوعی به دیوانگی خود اشاره میکند. او بیان میکند که هیچ کس مانند او نمیتواند در عشقش جان بدهد و حتی در عین جنون، شور و شوقش ادامه دارد. در نهایت، او به این نکته میپردازد که زندگیاش به عشق معشوق وابسته است و هیچ کس نمیتواند به اندازهٔ او این احساس عمیق را درک کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
