

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۷
یک طرفه عصاست موسی این رمه را
یک لقمه کند چو بفکند این همه را
نی سور گذارد او و نی ملحمه را
هر عقل نکرد فهم این زمزمه را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف حالتی عرفانی میپردازد که در آن موسی، بهعنوان نماد رهبری و هدایت، در تلاش است تا رمهاش را از سردرگمی و لعنت عصبانیت برهاند. او بهسادگی و بدون پیچیدگی، میتواند این رمه را بهسوی خود جذب کند و اعمال عاقلانه درک نمیشوند. در اینجا، شاعر به رازهای عمیق الهی و آنها که قادر به فهم آنها نیستند، اشاره دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
