

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۳۲
میآ ید یار و چون شکر میخندد
وز مرتبه بر شمس و قمر میخندد
این یک نظری که در جهان محرم او است
هم پنهانی بدان نظر میخندد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به وصف حال و هوای خود در هنگام ملاقات با یار میپردازد. یار همچون شکر لبخند میزند و این لبخند او نه تنها به خاطر زیبایی خود بلکه به خاطر مقام والای او در عالم است. شاعر به عمق نگاه یار اشاره میکند و میگوید که این نگاه پنهانی هم به دل خود او میخندد، نشاندهندهی پیوند معنوی و عمیق بین آنهاست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
