

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۳۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۳۹
هر جا به جهان تخم وفا برکارند
آن تخم ز خرمنگه ما میآ رند
هرجا ز طرب ساز نی بردارند
آن شادی ماست آن خود پندارند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی بر اهمیت وفا و سلامت روح تأکید میکند. او میگوید هر جا که بذر وفا کاشته شود، ثمرهاش به ما میرسد و در هر جا که از شادی و طرب سخن گفته شود، آن شادی متعلق به ماست. این بیان نشاندهندهٔ خویشتنپنداری و احساس تعلق به لحظات خوش زندگی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
