

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۶۲
یاریکه مرا در غم خود میبندد
غمگینم از آنکه خوشدلم نپسندد
چون بیند او مرا که من غمگینم
پنهان پنهان شکر شکر میخندد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساس خود نسبت به عشق میپردازد. او از غم و اندوهی صحبت میکند که به خاطر دل تنگی و علاقهاش به محبوبش به او دست داده است. همزمان، متوجه میشود که محبوبش از دیدن غم او خوشنود میشود و در دلش به طور پنهانی خوشحالی میکند. شاعر در آین شعر، تنش بین غم و شادی عشق را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
