

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۷
ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب
در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ
چون دلو درین ظلمت چه ره میکن
باشد که برآئی به سر چاه مخسب
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دلش توصیه میکند که در شبهای بیخوابی و دلتنگی برای آفتاب و روشنایی، خود را تسلیم خواب نکند. او به تشبیه دل به دلو میپردازد و از آن میخواهد در این تاریکی جستجو کند؛ شاید به روشنایی و حقیقتی که در ته چاه انتظارش را میکشد، دست یابد. این شعر تلاش برای بیداری و پایداری در برابر مشکلات و تاریکیهای زندگی را نشان میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
