

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۰۲
زان ابروی چون کمانت ای بدر منیر
دل شیشهٔ پرخون شود از ضربت تیر
گویم ز دل و شیشه و خون چیست نظیر
بردارم جام باده و گوید گیر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از زیبایی ابروهای معشوق خود سخن میگوید که همچون کمانی، دل او را هدف تیر عشق قرار میدهد و او را به درد و رنج میاندازد. او از حالتی که این تیر زخمزده در دلش ایجاد کرده، مینویسد و در نهایت به اشارهای به شوق و لذت بادهای میپردازد که میتواند دلداری به او ببخشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
