

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۰۴
سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر
آغاز پری نهاد پیمانهٔ عمر
خوش باش که تا چشم زنی خود بکشد
حمال زمانه رخت از خانهٔ عمر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به گذر زمان و ناپایداری عمر اشاره میکند. او بر این نکته تأکید دارد که زندگی مانند گرد و غبار دچار سیلاب و فراموشی میشود و هر لحظه میتواند به پایان برسد. در این میان، او از خواننده میخواهد که از لحظات زندگی لذت ببرد، چرا که زمان به سرعت میگذرد و ممکن است به ناگاه همه چیز به پایان برسد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
