

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۳۳
ای جان لطیف بیغم عشق مساز
در هر نفسش هزار روزه است و نماز
پیداست سراپا همه سودا و مجاز
آخر به گزاف نیست این ریش دراز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به عمق عشق و حالتهای روحانی آن اشاره میکند. او میگوید که هر لحظه عشق پر از عبادت و روزه است و نشاندهندهٔ واقعیت عمیق و معنوی است. همچنین افسوس میخورد که این حالتها و کنشها به ظاهر نه درستی دارند و نه واقعی هستند، بلکه همگی در دام وسوسه و ظواهر گرفتارند. از این رو، وجود او در عشق و معنویت عمیق شده و به طور کلی از ظواهر دوری میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
