

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۷۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۷۱
هین وقت صبوحست میان شب و روز
غیر از مه وخورشید چراغی بفروز
زان آتش آب گونه یک شعله برآر
در بنگه اندیشه زن و پاک بسوز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به لحظهای ویژه اشاره دارد که بین شب و روز قرار دارد و به عظمت آن زمان پی میبرد. او از مخاطب میخواهد که در این زمان به روشنایی و آگاهی بیشتری دست پیدا کند، و صبوری و دقت در اندیشه را پیشنهاد میکند. با استفاده از نماد آتش و آب، بر اهمیت پاکی و سوزاندن ناخالصیها در فکر و اندیشه تأکید میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
