

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۱۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱۶
هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار
هر کس به لایق گهر خود گرفت یار
او را که داغ توست نیارد کسی خرید
آن کو شکار توست کسی چون کند شکار
ما را چو لطف روی تو بیخویشتن کند
ما را ز روی لطف تو بیخویشتن مدار
چون جنس همدگر بگرفتند جنس جنس
هر جنس جنس گوهر خود کرد اختیار
با غیر جنس اگر بنشیند بود نفاق
مانند آب و روغن و مانند قیر و قار
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به تمایز و ارتباط افراد بر اساس ویژگیها و نوع وجودشان میپردازد. مولانا بیان میکند که هر کسی با همنوعان خود رابطه برقرار میکند و به جنس خود جذب میشود. او میگوید که محبت و عشق واقعی تنها بین کسانی برقرار میشود که همسنخ و همجنس باشند و در غیر این صورت بین آنها نفاق پدید میآید. در پایان، اشاره به این نکته دارد که باید از جاذبههای نادرست دوری کرده و به ارتباطات واقعی و اصیل توجه کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
