دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۵۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵۵
از آن مقام که نبود گشاد زود گذر
برو به سوی خریدار خویش همچون زر
درخت اگر متحرک شدی ز جای به جا
نه رنج اره کشیدی نه زخمه‌های تبر
زمان چو حاکم تست و مکان چو معبر تو
مکان نیک گزین و زمان نکو بنگر
چنان شوی که مکان و زمان و اهل زمان
دگر نتاند کردن به فعل در تو اثر
تو تیره گردی از شب چو آینه گردون
نه زردروی خزان گردی از هوا چو شجر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل بر اهمیت انتقال از یک مقام به مقام بالاتر تأکید می‌کند و از خریدار درونی خود مانند زر اشاره می‌کند. او از درختی متحرک یاد می‌کند که به رغم تغییر مکان، رنجی نمی‌کشد، و زمان و مکان را به عنوان ابزارهایی برای رشد معرفی می‌کند. با تأکید بر انتخاب خوب مکان و زمان، به فرد توصیه می‌کند که چگونه باید بر اوضاع تأثیر بگذارد و خود را از قید و بندهای گذرا رها کند. در انتها، به زیبایی و روشنی درونی انسان اشاره می‌کند که نباید تحت تأثیر شرایط منفی قرار گیرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.