دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۵۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵۷
گر تو خواهی وطن پر از دلدار
خانه را رو تهی کن از اغیار
ور تو خواهی سماع را گیرا
دور دارش ز دیده انکار
هر که او را سماع مست نکرد
منکرش دان اگر چه کرد اقرار
هر که اقرار کرد و باده شناخت
عاقلش نام نه مگو خمار
به بهانه به ره کن آن‌ها را
تا شوی از سماع برخوردار
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این غزل مولانا به اهمیت پاکسازی دل و زندگی از عواملی که مانع عشق و سماع حقیقی می‌شوند، اشاره دارد. شاعر تأکید می‌کند که برای دستیابی به عشق و ارتباط واقعی با معشوق، باید از هر گونه حجاب و موانع دوری کرد. او اشاره می‌کند که افرادی که بدون تجربه واقعی و شناخت به عشق و باده رو می‌آورند، قابل اعتبار نیستند، و در این مسیر باید موانع را از درون و بیرون ریشه‌کن کرد. در پایان، نمونه‌ای از موسی و درختی که در آتش می‌سوزد، برای نشان دادن حقیقت و زیبایی عشق و روح معنوی ارائه می‌شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.