دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۸۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸۱
به سوی ما نگر چشمی برانداز
وگر فرصت بود بوسی درانداز
چو کردی نیت نیکو مگردان
از آن گلشن گلی بر چاکر انداز
اگر خواهی که روزافزون بود کار
نظر بر کار ما افزونتر انداز
وگر تو فتنه انگیزی و خودکام
رها کن داد و رسمی دیگر انداز
نگون کن سرو را همچون بنفشه
گناه غنچه بر نیلوفر انداز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ دعوت به توجه و محبت است. شاعر از محبوب می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد و اگر ممکن است، بوسه‌ای نثارش کند. او بر نیت نیک و اهمیت آن تأکید می‌کند و می‌گوید که اگر محبوب بخواهد کارها روزبه‌روز بهتر شود، باید به کار او توجه کند. همچنین به تناقض در رفتار افراد اشاره می‌کند و خواهان پایان فتنه و خودکامگی است. در نهایت، شاعر نام شمس‌الدین تبریز را می‌برد و از او می‌خواهد که نوری خاص بر زندگی بیفشاند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.