

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۸۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸۰
سیدی انی کلیل انت فی زی النهار
اشتکی من طول لیلی الفرار این الفرار
لیلتی مدت یداها امسکت ذیل الصباح
لیلتی دار قرار دونها دار القرار
ربنا اتمم لنا یوم التلاقی نورنا
ربنا و اغفر لنا ثم اکسنا ذاک الغفار
انما اجسامنا حالت کسور بیننا
حبذا یا ربنا من جنه خلف الجدار
ربنا فارفع جداراء قام فیما بیننا
ربنا و ارحم فانا فی حیاء و اعتذار
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساس طولانی شدن شب و آرزوی دیدار معشوق اشاره میکند. او از خدا درخواست میکند که روز ملاقات را کامل کند و نور ارتباطی را افزایش دهد. شاعر از موانع و دیوارهایی که بین او و معشوقش وجود دارد، گلایه میکند و از خدا میخواهد که این دیوارها را بردارد. در نهایت، شاعری با حالتی از عجز و رنج، به توسل به خدا برای بخشش و رحمت میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
