

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۲۰۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰۹
ای دل بیبهره از بهرام ترس
وز شهان در ساعت اکرام ترس
دانه شیرین بود اکرام شاه
دانه دیدی آن زمان از دام ترس
گرچه باران نعمتست از برق ترس
شاد ایامی تو از ایام ترس
لطف شاهان گرچه گستاخت کند
تو ز گستاخی ناهنگام ترس
چون بخندد شیر تو ایمن مباش
آن زمان از زخم خون آشام ترس
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان نگرانیها و ترسهای دل میپردازد و از عواطف انسانی در مواجهه با قدرت و مواقع شاداب زندگی میگوید. شاعر با تأکید بر ویژگیهای ترس به خصوص از نعمتها و لطف شاهان، به این نتیجه میرسد که در لذتها نیز ممکن است خطرهایی پنهان باشد. او به دل هشدار میدهد که هرچند درظاهر همه چیز شیرین و خوشایند به نظر میرسد، اما باید در مواجهه با قدرتها و خوشیها احتیاط را از یاد نبرد و از تهدیدهای ممکن آگاه باشد. در نهایت، تأکید بر تنوع تجربیات انسان و عدم اطمینان به وضعیتها، حال و هوای شعر را شکل میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
