دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۲۷۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷۹
باز درآمد طبیب از در ایوب خویش
یوسف کنعان رسید جانب یعقوب خویش
بهر سفر سوی یار خانه برانداخت دل
دید که خود بود دل خانه محبوب خویش
دل چو فنا شد در او ماند وی او کشف شد
آنچ بگفت او منم طالب و مطلوب خویش
شکر که عیسی رسید عازر ما زنده شد
شکر که موسی نمود معجزه خوب خویش
شکر که موسی برست از همه فرعونیان
شکر که عاشق رسید در کنف خوب خویش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف دیدار و وصال عاشق و معشوق می‌پردازد. در اینجا، طبیب به تصویر یعقوب و یوسف اشاره می‌کند که نشان‌دهنده امید و بازگشت محبوب است. عشق در این شعر با حالتی عاطفی و شکرگزاری بیان می‌شود، چرا که عاشق به وصال معشوق می‌رسد و از غم‌ها رهایی می‌یابد. مضمون اصلی شعر حول مفهوم عشق و شکر برای رسیدن به معشوق و وجود نشانه‌های معجزه‌آسا در این سفر احساسی می‌چرخد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.