

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۳۶۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۹
تعال یا مدد العیش و السرور تعال
تعال یا فرج الهم فاتح الاقفال
لقاء وجهک فی الهم فالق الاصباح
سقا جودک فی الفقر منتهی الاقبال
تعال انک عیسی فاحی موتانا
تعال و ادفع عنا خدیعه الدجال
تعال انک داوود فاتخذ زردا
تصون مهجتنا من اصابه الانصال
تعال انک موسی تشق بحر ردی
لکی تغرق فرعون سییء الافعال
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به دعای دعوت و طلب یاری از خدای متعال میپردازد و در قالب صفات پیامبران، از او خواستار نجات و آرامش است. وی به عنوان مثال از عیسی برای زنده کردن مردگان، داوود برای حفظ جانها، موسی برای نجات از ظلم و نوح برای رهایی از طوفان یاد میکند. حال و هوای شعر حس عمیق نیاز به الطاف الهی و امید به نجات از مشکلات و سختیها را منتقل میکند. شاعر به وضوح بیان میکند که دنیا بدون وجود الهی بیارزش و باطل است و وجود خداوند، حقیقتی بالاتر از تمام تصورات انسانی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
