غزل شمارهٔ ۱۵۲۳

نه آن شیرم که با دشمن برآیم

مرا این بس که من با من برآیم

چو خاک پای عشقم تو یقین دان

کز این گِل چون گل و سوسن برآیم

سیه‌پوشم چو شب من از غم عشق

وزین شب چون مه روشن برآیم

از این آتش چو دود‌م من سراسر

که تا چون دود از این روزن برآیم

منم طفلی که عشقم اوستاد است

بنگذارد که من کودن برآیم

شوم چون عشق دایم حی و قیوم

چو من از خواب و از خوردن برآیم