غزل شمارهٔ ۱۵۳۱

به همت خونِ نمرودان بریزیم

تو این منگر که چون پشّه نزاریم

برافزاییم بر شیران و پیلان

اگر چه در کفِ آن شیر، زاریم

اگر چه همچو اُشتر کژنهادیم

چو اُشتر سوی کعبه راهواریم

به اقبالِ دو روزه دل نبندیم

که در اقبالِ باقی کامکاریم

چو خورشید و قمر نزدیک و دوریم

چو عشق و دل نهان و آشکاریم

برای عشق خون‌آشامِ خون‌خوار

سگانش را چو خون اندر تغاریم

چو ماهی وقتِ خاموشی خموشیم

به وقتِ گفتْ ماهِ بی‌غُباریم