دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۵۵۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵۱
از اصل چو حورزاد باشیم
شاید که همیشه شاد باشیم
ما داد طرب دهیم تا ما
در عشق امیرداد باشیم
چون عشق بنا نهاد ما را
دانی که نکونهاد باشیم
در عشق توام گشاد دیده
چون عشق تو باگشاد باشیم
ما را چو مراد بی‌مرادی است
پس ما همه بر مراد باشیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف حال و هوای عاشقانه و شاداب خود می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر از حقیقت عشق و محبت سرشار باشیم، همیشه خوشبخت خواهیم بود. او عشق را عامل اصلی وجود خود می‌داند و تأکید می‌کند که در پی عشق الهی باید بی‌خود و بی‌مراد باشیم. همچنین به مقام والای عاشقان و بندگان عشق اشاره می‌کند و خود را در مقام یوسف و در انتظار تحولی در عشق معرفی می‌کند. شاعر سرانجام به اهمیت تسلیم در برابر عشق و دینداری اشاره کرده و از خواننده می‌خواهد که در دل خود عشق را نگه دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.