دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۶۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۷
تو چه دانی که ما چه مرغانیم
هر نفس زیر لب چه می خوانیم
چون به دست آورد کسی ما را
ما گهی گنج گاه ویرانیم
چرخ از بهر ماست در گردش
زان سبب همچو چرخ گردانیم
کی بمانیم اندر این خانه
چون در این خانه جمله مهمانیم
گر به صورت گدای این کوییم
به صفت بین که ما چه سلطانیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارۀ روح انسان‌ها و جایگاه آن‌ها در عالم هستی است. شاعر به مرغان تمثیلی اشاره می‌کند که در هر نفس و هر لحظه نغمه‌ای خاص دارند و در عین حال، به دگرگونی وضعیت اشاره می‌کند؛ گاهی گنج و گاهی ویرانی. او به خاطر درک پوچی زندگی و گذرای بودن آن، به حس گذرایی و مهمانی در این دنیا پرداخته و بیان می‌کند که همه ما مهمان هستیم و در نهایت، شمس تبریز را به عنوان نقطه عطف و محور محبت و وحدت معرفی می‌کند. در این میان، شریف بودن روح انسان‌ها و عدم رنجاندن یکدیگر نیز مورد تأکید قرار می‌گیرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.