دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۷۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۷
انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم
لا تیئسوا من غابکم لا تدنسوا اثوابکم
الحمد لله الذی من علینا بالثنا
فی ظل دین مسند لا تغلقوا ابوابکم
یا اولیا لا تحزنوا اربحتکم لا تغبنوا
اشجعتکم لا تجبنوا لا تحقروا القابکم
یا رب اشرح صدرنا یا رب ارفع قدرنا
یا رب اظهر بدرنا لا تعبدوا اربابکم
ما لی اله غیره نال البرا یا خیره
طاب الموافی سیره لا تخسرو اعقابکم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به پیروان و دوستان خود پیام می‌دهد که از یکدیگر دور نشوند و ناامید نگردند. او از فضل و رحمت الهی سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که دل‌ها را گشاده نگه دارند و از محبت و یاری یکدیگر دست برندارند. همچنین به اهمیت حفظ کلام و سیره نیکو اشاره دارد و هشدار می‌دهد که از افتادن در دام مادیات و دلبستگی به اربابان فانی پرهیز کنند. در نهایت، شاعر با نگاهی امیدبخش می‌طلبد که خداوند به آنها توفیق و موقعیت نیکو عطا کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.