دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۷۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۸
رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم
لا تغفلوا عن حینکم لا تهدموا دارینکم
اخواننا اخواننا ان الزمان خاننا
لا تنسؤا هجراننا لا تهدموا دارینکم
قد فاتنا اعمارنا و استنسیت اخبارنا
و استثقلت اوزارنا لا تهدموا دارینکم
استوثقوا ادیانکم و استغنموا اخوانکم
و استعشقوا ایمانکم لا تهدموا دارینکم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به احساس دوری از دوستان و نزدیکان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید فراموش کرد که زمان در حال گذر است و روابط انسانی ارزشمند هستند. او به یادآوری دوستی‌ها و ارتباطات می‌پردازد و از هجران و فراق گله‌مند است. مولانا به دنبال تقویت ایمان و استحکام روابط انسانی است و بر اهمیت نگهداری از ارتباطات و عدم خراب کردن آنها تأکید می‌کند. در نهایت، او انسان‌ها را به کار بر روی ایمان و دوستی تشویق می‌کند تا از زندگی پرمعنایی برخوردار شوند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.