دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۹۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹۲
این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این
خضر است و الیاس این مگر یا آب حیوانی است این
این باغ روحانی است این یا بزم یزدانی است این
سرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این
آن جان جان افزاست این یا جنت المأواست این
ساقی خوب ماست این یا باده جانی است این
تنگ شکر را ماند این سودای سر را ماند این
آن سیمبر را ماند این شادی و آسانی است این
امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف یک حالت روحانی و mystical می‌پردازد که در آن شاعر با سوالات و ابراز حیرت از حضور یک شخصیت مقدس یا الهی مانند یوسف، خضر، و الیاس سخن می‌گوید. او به خوشحالی و سرمستی در دنیای عشق و بزم‌های روحانی اشاره می‌کند و از رهایی از قحطی و غم سخن می‌گوید. شاعر به عید قربانی و عشق الهی اشاره کرده و انبساط روحی را در میان سرور و زیبایی زندگی احساس می‌کند. در نهایت، به وحدت و انسجام در وجود و ارتباط با خداوند پرداخته و از سرورهای روحانی در آن بزم سلطانی سخن می‌گوید.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.