غزل شمارهٔ ۱۸۶

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

این شعر درباره عشق، شادی و رقصی است ورای رقص‌ها و شادی‌های این جهانی که شاعر می‌گوید آدمی از روز تولد و از شکم مادر و تا روز مرگ آن‌را با خود دارد و کسی بر این رقص و شادی آگاه می‌شود و به‌آن می‌رسد که عاشق تو شود. شاعر از خوراک و خوانی می‌گوید که برای صوفیان خانقاه آماده شده و آن غذایی است که هر آدم خام و ناپخته‌ای آن‌را در نیافته و کسی که دانا باشد هوس چشیدن و خوردن آن غذا را خواهد کرد.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.