

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۹۰۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۰۸
نتانی آمدن این راه با من
کجا دارد هریسه پای روغن
ولی همراهی و با تو بسازم
که چشم من به روی توست روشن
چو از راهت ببردم شرط نبود
میان راه ترک دوست کردن
بغلهایت بگیرم همچو پیران
چو طفلانت نهم گاهی به گردن
چو آدم توبه کن از خوشه چینی
چو کشتی بذر آن توست خرمن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به پیوند عشق و وصال اشاره دارد. او به دنبال همراهی با معشوق است و از سختیهای موجود در مسیر عشق نمیهراسد. ارتباطی نزدیکی بین عاشق و معشوق برقرار است و شاعر از ناپایدار بودن دلبستگیها صحبت میکند. همچنین، او به توبه و آشتی با معشوق در زندگی اشاره میکند و بر اهمیت خاموش کردن لبها و گوش دادن به دلایل عشق تأکید میکند. در نهایت، شاعر به عشق به عنوان بذر زندگی اشاره دارد که باید با احتیاط و محبت پرورش یابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
